کد خبر: ۳۵۴۱۱
تاریخ انتشار: ۳۱ فروردين ۱۳۹۷ - ۲۳:۰۷
برنامه‌های سرگرم کننده و غیرشعاری نشان داد که تلویزیون می‌تواند برنامه خوب هم بسازد که مردم را پای این جعبه جادویی بنشاند.
به گزارش تجارت امروز؛ مصطفی داننده در عصرایران نوشت: تلویزیون در چند ماه اخیر چند برنامه تولیدی جذاب داشت. مستند ایرانگرد، مسابقه ضدگلوله  و چشم شب روشن محمد صالح اعلا نمونه بارز این برنامه‌ها بود. برنامه‌هایی که توانسته بود مردم را با خود همراه کند.

مستند ایرانگرد جوانی (جواد قرایی) را نشان می‌داد که با یک کوله پشتی، ایران را زیرپا می‌گذاشت و جذابیت‌های سرزمین مادری را به مردم نشان می‌داد. مسابقه ضدگوله نیز فرصت مناسبی برای خالی کردن انرژی جوانان در فضایی شبیه جنگ بود.

این برنامه‌های سرگرم کننده و غیرشعاری نشان داد که تلویزیون می‌تواند برنامه خوب هم بسازد که مردم را پای این جعبه جادویی بنشاند.

قبل از این سه برنامه نود، خندوانه و دورهمی توانسته بودند بار تمام کم‌کاری‌های تلویزیون را به دوش بکشند.

همانطور که در بالا اشاره شد تلویزیون می‌تواند برنامه خوب بسازد اما مثل اینکه دوست ندارد. به نظر می‌رسد مدیران صداوسیما همیشه عاشق شیوه ناجذاب برای ساخت برنامه هستند.

شیوه معرفی پیام رسان‌های داخلی به خوبی بیانگر این معناست. تلویزیون برای معرفی این پیام رسان‌ها، نمی‌گوید که اینها خوب هستند بلکه می‌گوید تلگرام بد است و چون تلگرام بد است بهتر است به سروش یا پیام رسان‌هایی مانند آن بروید.

مدیران تلویزیون مانند کسانی که هستند که با وجود چندین جاده صاف که به راحتی می‌شود با یک اتومبیل از آنها عبور کرد ترجیح می‌دهند با یک شتر از تپه‌های بلند و کوتاه و از دل کویر مسیر را طی کنند.

دنیای رسانه و شبکه‌های تلویزیونی دنیای رقابت است و شبکه‌های ماهواره‌ای با ماشین‌های گران قیمت در حال عبور از جاده‌های مردم هستند و نمی‌شود با شتر به رقابت با این شبکه‌ها رفت.

بخشی از مردم بر این باور هستند که تلویزیون ایران همیشه برخلاف نظر آنها شنا می‌کند. شاید همین رفتار است که باعث شده است مردم به شبکه‌های ماهواره‌ای برای سرگرم شدن پناه ببرند.

برای تلویزیونی با این همه بودجه و نیروی انسانی زشت است که هنوز که هنوز است شبکه آی فیلم که سریال‌های تکراری نشان می‌دهد، محبوب جامعه است و اگر مردم ماهواره نگاه نکنند، آی فیلم می‌بینند.

یادمان نرفته در سال‌های نه چندان دور تلویزیون پر از سریال‌های قوی طنز بود. سریال‌هایی که خیابان‌ها را خلوت می‌کرد. چند سالی است اما به جای این سریال‌ها یک سری برنامه‌های بی محتوای،شعاری پخش می‌شود.

کافی است در اعیاد ملی و مذهبی سری به تلویزیون بزنید. در آن روز چندان تفاوتی بین تلویزیون روز عید و روز شهادت نخواهید دید.

امیدواریم که تلویزیون بعد از سال‌های برای دل مردم برنامه بسازد و سعی کند از مسیری برود که دیگران آن مسیر را می‌روند. مسیری که سینمای ما در حال عبور از آن است. سینمایی که کم کم در حال جهانی شدن است.

مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر: