کد خبر: ۳۹۵۰۳
تاریخ انتشار: ۰۹ دی ۱۳۹۷ - ۱۳:۰۲
دیکشنری‌ها واژگان منتخب سال 2018 را انتخاب کرده‌اند. آکسفورد واژه «زهرآگین» را برگزید، واژه منتخب مریام وبستر «عدالت» بود و کولینز «یک ‌بار مصرف» را انتخاب کرد. من روی «سوء مدیریت» متمرکز می‌شوم
به گزارش تجارت امروز؛ دونالد ترامپ، رئیس ‌جمهوری ایالات ‌متحده، در صدر این نمودار قرار دارد، رئیس ‌جمهوری که به هر راه و بی‌راهه‌ای زد که آمریکایی‌ها را متقاعد کند که انتخاب او برای آنها خوب است. رشد بازار سهام که او به آن بسیار می‌نازید در حال نابودشدن است. کسری مالی در بالاترین میزان از سال 2012 به این سو است. با وجود جنگ‌های تجاری، کسری تجاری در بالاترین حد 10 سال اخیر است.

تغییر کارکنان نهاد ریاست ‌جمهوری به سطوح فاجعه ‌باری رسیده است: براساس گزارش مؤسسه بروکینگز، 65 درصد تیم نخست ترامپ از زمان انتخاب تا ماه دسامبر تغییر کرده‌اند و این میزان حتی شامل اعضای کابینه نمی‌شود (12 نفر از 24 مقام حاضر در کابینه جابه‌جا شده‌اند و حالا سیزدهمین نفر یعنی جیمز متیس، وزیر دفاع آمریکا در حال خروج از کابینه است). ترامپ در پرکردن سمت‌هایی به مشکل برخورده که زمانی سخت خواستنی بودند و مقاماتی که او اخراج می‌کند و آنهایی که استعفا داده‌اند، برخی مواقع بی‌حد و مرز از او انتقاد می‌کنند.

اینها همه حتی ظاهر آنچه ترامپ کرده هم نیست. هنوز مانده تا آسیبی که او به نقش ایالات‌متحده در جهان زده آشکار شود. تقریبا همه‌جا (به استثنای چندین جا مثل اسرائیل و کره جنوبی) دیدگاه مطلوب از ایالات متحده در حال کاهش است و مردم کم‌کم متقاعد می‌شوند که ایالات‌ متحده به منافع دیگر کشورها اهمیتی نمی‌دهد. اتحادها از بین می‌روند و نظم چندجانبه جهانی در حال نابودی است.

سوء مدیریت دولت بریتانیا هم تقریبا واضح است. ترزا می، ‌نخست‌ وزیر بریتانیا، با چشم‌بستن به روی ازبین‌رفتن رشد اقتصادی، کندشدن سرمایه‌ گذاری ‌های تجاری و افزایش کسری تجاری، مصرانه می‌کوشد که این کشور را از اتحادیه اروپا خارج کند و درباره شروط خروج که اتحادیه اروپا از همان ابتدا ردش کرده بود، خیال ‌پردازی می‌کند. 

نمایندگان بی‌مهارت و ناآماده ترزا می ‌بعد از آنکه تیم مذاکره ‌کنندگان فوق‌ العاده متبحر اتحادیه اروپا آنها را در هم کوبیدند، با خشم استعفا دادند و در نهایت توافقی حاصل شد که هیچ‌کس حتی اتحادیه اروپا آن را قبول نداشت، هرچند به نفع این اتحادیه بود. می ‌با حمایت ضعیف حتی در حزب خودش و گزینه ‌های به‌دردنخور در زمینه مذاکره، حالا کشور را در آستانه سناریوی برگزیت بدون توافق قرار داده که آسیب‌های گسترده آن متوجه میلیون ‌ها نفر است. تنها گزینه معقول برای جلوگیری از این وضعیت، یعنی همه ‌پرسی مجدد درباره برگزیت هم با دروغ دارودسته هوادار برگزیت درباره پیامدهای خروج به بی‌راهه رفت.

از این دو نمونه واضح سو‌ء‌مدیریت و بی‌کفایتی هم که فراتر برویم، امور چندان بهتر پیش نمی‌روند. سال گذشته، به نظر می‌رسید امانوئل مکرون، رئیس‌ جمهوری فرانسه، با اصلاحات گسترده و چشم‌انداز اتحادیه اروپای هم‌بسته‌تر، امید بزرگ دنیای غرب باشد. او امسال را در حالی به پایان می‌برد که یکی از تأثیر گذارترین شورش‌ های فیس ‌بوک‌ محور تا به امروز کشورهای غربی در فرانسه به راه افتاده است، جنبشی موسوم به جلیقه‌ زردها که ابتدا در قالب اعتراضی علیه افزایش مالیات بر سوخت بود، اما به شورشی خشونت‌بار علیه نخبگان منتهی شد. مکرون با دادن امتیازاتی به ارزش 11 میلیارد یورو (12. 5 میلیارد دلار) در سال به جلیقه‌زردها از اصلاحات جاه‌ طلبانه‌ اش کوتاه آمد، ولی درعین‌حال میزان محبوبیتش بهبود نیافت و در نظرسنجی ‌های عمومی در همان سطح پایین 27 درصد باقی مانده است.

آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان و یکی دیگر از رهبران قدرتمند غربی هم سال گذشته اکثرا در مخمصه‌ای بود که با شورشی علنی در حزبش، اتحادیه دموکرات‌مسیحی و حزب خواهری متحدش، اتحاد سوسیال‌ مسیحی بایرن، برایش درست شده بود. شورشیان محافظه ‌کار با مطالبه سیاست‌ های سخت ‌گیرانه‌تر در زمینه مهاجرت و سوق ‌دادن مرکل به سمت نبردهای فرسایشی پشت پرده، دولت را فلج کردند. این دو حزب متحد در دو انتخابات مهم بد ظاهر شدند و مرکل مجبور شد قید رهبری حزب را بزند. گرچه آنه ‌گرت کرامپ - کارن باوئر، جانشین دلخواه مرکل، اوایل این ماه با کنارزدن رقیب محافظه ‌کارترش فریدریش مرز در انتخابات رهبری حزب پیروز شد، اختلافات این حزب همچنان به قوت خود باقی است و مرکل به ‌گونه‌ای رفتار نکرده که گویی بار سیاسی حزب از دوش او برداشته شده و او جسورانه می‌تواند به ‌عنوان صدراعظم عمل کند. 

بهترین کاری که او توانسته انجام دهد، اطمینان خاطر از ثبات بوده که برای بسیاری از آلمانی‌ها همچون رکود در زمانی است که این کشور در زمینه تکنولوژی و سرمایه‌گذاری در حوزه‌هایی مثل آموزش و زیرساخت از بقیه کشورها عقب افتاده است.

** سال آشوب در دیگر دموکراسی‌های جهان
دولت پوپولیستی ایتالیا بودجه‌ای عجیب و غریب تهیه کرد که شامل حداقل درآمد همگانی و مبارزه با اتحادیه اروپا بر سر آن بود، در حالی که اقتصاد این کشور به سوی رکود پیش می‌رود. در اسپانیا، دولت راست میانه ماریانو راخوی زیر فشارهای مرتبط به فساد مالی تسلیم شد و در حالی که رقیب سوسیالیست او پدرو سانچز در یک نوع کودتای پارلمانی راخوی را برکنار می‌کرد، نخست‌وزیر در آستانه برکناری یک روز کامل را در یک رستوران سپری کرد. 

با این حال، سانچز هم چندان خوب عمل نمی‌کند: دولت او با رسوایی‌هایی روبه‌روست، او با مشکل‌آفرینی ‌های جدایی‌طلبان کاتالونی مواجه است که تقریبا تمرکز راخوی روی هر چیز دیگری را دشوار کرده بودند. حالا، برای اولین بار در طول دهه‌ها، محبوبیت یک حزب پوپولیست ملی‌گرا به نام وکس در حال افزایش است و در پارلمان منطقه‌ای اندلس هم چندین کرسی را از آن خود کردند.

سوئد و لتونی در شرایطی سال 2019 را آغاز می‌کنند که در پی نتایج غیرقاطع در انتخابات، دولت جدید در این دو کشور تشکیل نشده و مذاکرات احزاب برای دولت ائتلافی ادامه دارد. در سوئد، احزاب عمده و باسابقه در پی آن هستند تا مانع از قدرت‌گرفتن پوپولیست ‌ها شوند. در لتونی هم پای پوپولیست‌ ها در میان است و به نظر می‌رسد این جریان با مشارکت دیگر احزاب، دولتی حامی نزدیکی بیشتر به روسیه را در این کشور تشکیل دهد. 

در نهایت آنچه در سوئد و لتونی رخ خواهد داد، نتیجه‌ای مشترک دارد: بی‌ثباتی سیاسی بی‌سابقه در تاریخ سیاسی دو کشور. در بلژیک، دولت به دست حزبی ملی‌گرا سرنگون شده است. حزبی که علیه بسته غیرالزام‌آور سازمان ملل در ارتباط با پذیرش مهاجران که بلژیک به همراه 163 کشور دیگر امضا کرده، کمپین تشکیل داده و با ورود مهاجران به این کشور مخالفت می‌کند.

** تضعیف رهبران قدرتمند
سالی که گذشت برای سیاست‌مداران قدرتمند و دموکراسی ‌های هدایت‌ شده، سال خوبی نبود. در روسیه ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور این کشور مجددا در انتخابات ریاست‌جمهوری پیروز شد اما با اجرائی‌شدن قانون افزایش سن بازنشستگان در روسیه، محبوبیت پوتین کاهش قابل ملاحظه‌ای یافت. در حال حاضر اقتصاد و درآمدهای اقتصادی روسیه با رکود روبه‌روست. در خارج از روسیه نیز رویکرد تهاجمی این کشور و نیز ناتوانی پوتین در ایجاد یک رابطه کاری مؤثر با ایالات متحده تردیدهایی را در مورد کارآمدی رهبری رئیس‌ جمهور روسیه سبب شده است.

در هند، نارندرا مودی در حالی سال جدید را آغاز می‌کند که در سال 2018، حزب حاکم باهاراتیا جاناتا در انتخابات سه ایالتی که پیش از این در آنها از نفوذ زیادی برخوردار بود، شکست خورد. این شکست را باید نتیجه تک ‌روی و سیاست ‌های اشتباه مودی، نخست‌ وزیر این کشور دانست. سیاست مالی مودی که در سال 2016 اجرا شد و چالشی بزرگ برای بانک‌ها و سپرده‌گذاران ایجاد و 86 درصد پول این کشور را از چرخه نقدینگی خارج کرد، همچنان اقتصاد این کشور را با مشکلات عمده‌ای روبه‌رو کرده و محبوبیت مودی نیز کاهش قابل ملاحظه‌ای یافته است. 

اما اشتباهات مودی به آنچه در سال 2016 انجام داد، ختم نمی‌شود. نخست‌وزیر هند همچنان به مداخله در سیاست‌های مالی این کشور و زیرسؤال‌بردن استقلال بانک مرکزی و اعمال کنترل بر ذخایر ارزی هند ادامه می‌دهد و در پی همین مداخلات مودی اخیرا «اورجیت پاتل»، رئیس بانک مرکزی از سمت خود استعفا داده است. در این میان خوش‌اقبالی مودی این است که با وجود اینکه نرخ بی‌کاری به بالاترین رقم در دو سال اخیر رسیده اما رشد اقتصادی هند به روند رو به رشد خود ادامه می‌دهد.

سال 2018 برای رجب طیب اردوغان هم با پیروزی در انتخابات و تثبیت قدرت همراه بود. اما نشانه‌های سوء مدیریت اردوغان در اقتصاد ترکیه در حال نمایان ‌شدن است. آمارها و تحلیل‌های اقتصادی بلومبرگ حاکی از این است که اقتصاد ترکیه در سه ماه نخست سال 2019 وارد دوره رکود خواهد شد. لیر ترکیه در سالی که رو به پایان است پس از پزوی آرژانتین، بیشترین سقوط را تجربه کرد و 29 درصد ارزش خود در برابر دلار آمریکا را از دست داد. در عربستان، محمد بن سلمان ولیعهد 33ساله که خود را به عنوان یک اصلاح‌طلب به جهان شناسانده بود، یکباره تمام اعتبار خود را ازدست‌رفته دید. ابتدای ماه اکتبر، جمال خاشقجی ستون ‌نویس واشنگتن‌پست در کنسولگری عربستان در استانبول به قتل رسید و این قتل، حمایت بین‌المللی از محمد بن سلمان را از بین برد.

** برندگانی که اقتدار خود را از دست دادند
در سال 2018 سوءحاکمیت‌ها در کشورهای مختلف جهان به‌اندازه‌ای بود که شاید چند استثنا، نمی‌تواند امیدواری چندانی برای سال 2019 ایجاد کند. جاستین ترودو در 12 ماه گذشته هیچ خطای محرزی مرتکب نشد اما محبوبیتش روندی نزولی در پیش گرفته است. آن هم در شرایطی که سال 2019 انتخابات سراسری را پیش‌رو دارد. در آفریقای جنوبی، سیریل رامافوزا که با وعده پاکسازی این کشور از فسادی که در دوره جاکوب زوما در سراسر آفریقای جنوبی گسترش یافته بود به قدرت رسید، نتوانست محبوبیت بالای خود در ماه ‌های اول ریاست‌ جمهوری را حفظ کند. رامافوزا امیدوار است با جلب سرمایه ‌گذاران خارجی و مبارزه مؤثرتر با فساد بتواند مجددا اعتماد افکار عمومی را به دست آورد.

در پرجمعیت ‌ترین کشور جهان وضعیت جالب ‌تر است. شی جینپینگ، رئیس ‌جمهوری چین که از زمان به‌قدرت‌رسیدن اشتباه عمده‌ای نداشته، در سال 2018 محاسباتی اشتباه داشت که نتایج آن در سال 2019 نمایان‌تر می‌شود. شی در حالی وارد جنگ تجاری با دونالد ترامپ شد که تردیدهایی جدی در مورد توانایی چین برای ادامه چنین جنگی وجود دارد. چین کشوری با درآمد متوسط محسوب می‌شود که وابستگی زیادی به تجارت دارد. شاید جنگ تجاری شی و ترامپ، با همراهی‌ هایی از سوی اروپا روبه‌رو شود اما این نکته را نباید از نظر دور داشت که اروپا شریک طبیعی و سنتی چین محسوب نمی‌شود. در داخل چین هم به نظر می‌رسد نمایش قدرت شی زودگذر باشد و سال‌های پیش‌رو صحت این فرض را نمایان‌تر خواهد کرد.
مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر:
گزارش تصویری
کامورو 2020 چه تغییراتی دارد؟
شورلت کامارو مدل 2020 با تغییرات کوچکی در طراحی ظاهری خود در معرض دید عموم قرار گرفت. این تغییر که در مدل SS این خودرو اعمال شده، انتقادات نسبت به مدل 2019 آن را کاهش می دهد.
پربحث ترین