کد خبر: ۳۹۷۵۶
تاریخ انتشار: ۱۰ بهمن ۱۳۹۷ - ۰۹:۰۸
تعداد نظرات: ۱ نظر
کار به آنجا رسید که طی سه سال اخیر نرخ ابرتورم ونزوئلا سقف‌های کم‌نظیری را لمس کرده است؛ حتی تصور نرخ تورم 80هزار درصدی در سال‌2018 (گزارش فوربس)، آن هم در جامعه‌ای که بیش از 80‌درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند، دهشتناک است
به گزارش تجارت امروز؛ وقتی مشکلات اقتصادی حل نشود و مسائل مردم پیگیری نشوند می‌شود ونزوئلا. زمانی که قدرت را در دست دارید و به مردم فکر نمی‌کنید در واقع دارید راهی را می‌روید که ونزوئلا رفت. مردم یک آسایش نسبی برای زندگی را لازم دارند. 
ونیز کوچک (ونزوئلا) در روزهای اخیر به نقطه حساس داخلی و خارجی در عرصه سیاسی رسیده است. ونزوئلا دو برجستگی دارد؛ اقتصادی و سیاسی: بزرگ‌ترین صاحب ذخایر نفت اثبات‌شده جهان (نزدیک 300‌میلیارد بشکه که حدود دو برابر ذخایر ایران است) و سردمدار بزرگ‌ترین جریان ضدامپریالیسم در آمریکای مرکزی و جنوبی. طنز ماجرا اینجاست که آمریکا همواره با فاصله زیادی بزرگ‌ترین شریک تجاری ونزوئلا بوده و الان نیز هست. روشن است که شبه کودتا یا مداخله خارجی علیه دولت استقلال‌طلبی که با رأی مردم کشور انتخاب شده، آشکارا محکوم و به‌ویژه از سوی مدعیان دموکراسی، انزجارآور است؛ اما فراموش نکنیم که لازم نیست مدافعان رویکرد سیاست خارجی ونزوئلا، چشم‌شان را روی ناکارآمدی و بحران اقتصادی آن ببندند.
از سال‌1998 مجموعه سیاست‌هایی که هوگو چاوز در ونزوئلا شروع کرد، بخش‌های زیادی از مردم خسته و ناراضی را مجذوب خود کرد، زیرا ونزوئلا از اوایل دهه‌1980 میلادی سال‌های سختی را به لحاظ اقتصادی شاهد بود و نرخ‌های تورم تا 90‌درصد نیز بالا رفته بود. اما لازم بود در کنار اقدامات چپ‌روانه اولیه، برنامه اقتصادی بلندمدت و اصلاحات غیرعوام‌زده در دستور کار قرار دهد. اما چاوز چنین نکرد. تا سال‌2011 که قیمت جهانی نفت رو به اوج بود، مشکلات این اقتصاد کاملاً وابسته به نفت، پوشیده می‌شد، اما بعد از کاهش درآمد نفت و سپس درگذشت چاوز در 2013، جانشینان ضعیف چاوز نیز راه اصلاح اقتصاد را در پیش نگرفتند، فساد به نحو فزاینده‌ای گسترش می‌یافت، شاخص سهولت کسب‌وکار ونزوئلا جزو 10‌کشور آخر جهان بود و سیاست‌های بازتوزیعی با استقراض از بانک مرکزی ادامه می‌یافت.
 کار به آنجا رسید که طی سه سال اخیر نرخ ابرتورم ونزوئلا سقف‌های کم‌نظیری را لمس کرده است؛ حتی تصور نرخ تورم 80هزار درصدی در سال‌2018 (گزارش فوربس)، آن هم در جامعه‌ای که بیش از 80‌درصد مردم زیر خط فقر قرار دارند، دهشتناک است (البته یارانه مؤثر دولت موجب حفظ بخش زیادی از حمایت‌های مردم شد، همان حمایت‌هایی که موتور پولی کردن کسری بودجه ونزوئلاست). از منظر تجربه اقتصاد، مثل روز روشن است که چنین وضعیت فوق شکننده‌ای، قابل تداوم نیست؛ ترمز فروپاشی اقتصادی که به معنای فروپاشیدن اعتبار حکمران و زندگی عامه است باید کشیده شود، اگر دولت منتخب دست به این کار نزند که تا به‌حال نزده است، باید احتمال داد که فرصت‌طلبان و عقده‌گشایان علیه سیاست ضدامپریالیستی دولت، وارد میدان شوند و بشود آنچه این روزها شاهد آن هستیم.
عبرت‌های ماجرای فوق برای ما که 12‌هزار کیلومتر دور از کاراکاس هستیم چیست؟
نویسنده برخلاف برخی که قبلاً از تکرار تجربه ابرتورم ونزوئلا در ایران سخن می‌گفتند، قائل به این همانندسازی‌های ساده‌انگارانه نیست. سنت جاافتاده مردم‌سالاری، ریشه‌دار بودن تولید، سرمایه انسانی نخبگانی و موقعیت ویژه رهبری، چهار مانع نهادی برای دشواری تکرار تجربه ونزوئلا در ایران است؛ اما آن تجربه، حاوی درس دیگری است:
اصرار دوباره آمریکا به استفاده از ابزار تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی حاکی از آن است که راهبرد بلندمدت برای هدف تغییرات سیاسی، فرسایش از درون و فروپاشی اقتصادی در ایران است. مگس‌های سیاسی بر روی زخم عمیق اقتصاد ایران تخم گذاشته‌اند و اگر جمهوری اسلامی نخواهد از مشت آهنین امنیتی برای کنترل اوضاع داخلی استفاده کند، هیچ گریزی، تأکید می‌کنم هیچ گریزی از بستن زخم‌های عمیق اقتصادی نیست و مهلت خیلی زیادی نداریم. با تأسف باید گفت حکمرانان دولت و مجلس مانند اکثر نهادهای عمومی و انتظامی، اراده جدی برای اصلاح بسترهای بحران‌زا ندارند، با شگفتی در آخرین سند رسمی این روزها، یعنی لایحه بودجه 1398 تقریباً هیچ اصلاح اساسی به چشم نمی‌خورد! جا دارد بپرسیم لوایح و مصوبات دولت برای درمان بیماری‌های اساسی اقتصاد ایران در ماه‌های پس از محرزشدن تحریم‌ها چه بوده است؟ آیا با درجاتی کمتر از ونزوئلا، ملاحظات عوام‌زده یا منفعت‌طلبانه، مانع بسیاری از اصلاحات اقتصادی نشده است؟
الغرض، کشورهایی که داعیه موضع‌گیری‌های مستقل و احیاناً مخالف قدرت‌ها ندارند، می‌توانند در شرایط وابسته و طفیلی ادامه حیات اقتصادی دهند؛ اما خودمختارها (چین باشد یا روسیه، ترکیه یا ایران) باید نگران شکنندگی‌ها و آماده واکنش به فشارهای اقتصادی باشند. اگر کشورهای خودمختار شکنندگی اقتصاد خویش را علاج نکنند، خود بستر خیزش موج‌های سیاسی را فراهم خواهند ساخت.
مطالب مرتبط
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۱
محمدرضا کیانفر
|
Iran, Islamic Republic of
|
۰۹:۱۴ - ۱۳۹۷/۱۱/۱۲
0
0
محمدباقر قالیباف گفت: مذاکره را به روش مبارزه باید انجام داد.

آقای قالیباف،
هدف از مذاکره رفع دشمنی ایجاد دوستی رسیدن به تفاهم و اشتراک نظر است ولی مبارزه برای محکوم کردن و پیروزی بر دشمن می باشد، لطفاً این دو را یکی ندانید.
سرور گرامی،
تنها راه نجات کشور اتحاد ماست که هم‌صدا جمهوری اسلامی را تشویق به انجام دو فوریت نماییم:
1- مذاکره با آقای ترامپ برای دفع تهدیدات خارجی،
2- به رسمیت شناختن حق آزادی بیان مصوب قانون اساسی جهت حل مشکلات داخلی،
با تشکر از توجه شما،
نام:
ایمیل:
* نظر:
گزارش تصویری
تیتر یک و صفحه نخست روزنامه‌ها 23 بهمن
روزنامه کیهان با عنوان مهم‌ترین پیام راهپیمایی دیروز نوشت: «به‌هم ریختگی جبهه دشمن» و اثبات این ادعا که محاسبات آن‌ها گاهی، چقدر «پرت» است، یکی دیگر از برکات چهلمین سالگی انقلاب اسلامی ایران بود.
پربحث ترین