کد خبر: ۵۱۷۳۶
تاریخ انتشار: ۰۳ خرداد ۱۴۰۱ - ۰۹:۵۱
مدیران صنایع در ایران؛ گویی در مریخ زندگی می‌کنند؛ آنها باید برای بدیهی‌ترین صنعت که در همه جای دنیا به واسطه زیرساخت‌ها محیا است بجنگند!

تاکنون فکر کرده‌اید که زندگی در مریخ چگونه است؟ تا مدت‌های زیادی دانشمندان فکر می‌کردند که زندگی در مریخ امکان‌پذیر نیست چراکه محیط این کره اصلاً برای زندگی یک انسان و موجود زمینی مناسب نیست.

با این اوصاف زندگی مریخی طبیعتاً به تلاشی برای رهایی از مرگ می‌ماند و این‌که بشر تمام هم‌وغم خود را بر این بگذارد که چگونه لوازم اولیه حیات خود مثل اکسیژن برای تنفس و رفع تشنگی و گرسنگی را فراهم کند. اما زندگی مریخی چه ربطی به صنایع ایران دارد؟

واقعیت این است که زندگی صنایع و ادامه حیاتشان نیاز به ملزومات و ابتدائیانی دارد که اگر فراهم نشود آنها خواهند مرد. مثل انسان که اگر به او اکسیژن نرسد و غذایی برای خوردن نداشته باشد خیلی زود از بین خواهد رفت. صنایع هم همین‌طور هستند.

اما «زندگی در مریخ» چه ربطی به صنایع ایران دارد؟

اکسیژن صنعت، سرمایه است اگر سرمایه‌ای به صنعت تزریق نشود آن صنعت خواهد مرد، سرمایه‌گذاران هم که صاحبان سرمایه هستند برای ورود به یک صنعت و تزریق سرمایه‌هایشان شرط و شروطی دارند.

شرایطی که سرمایه را به سمت صنایع می‌کشد همان زیرساخت‌هایی هستند که تنها و تنها حاکمیت‌ها می‌توانند آن را فراهم کنند. به عبارتی صنایع در همه کشورهای دنیا به‌نوعی وابسته به زیرساخت‌ها و فضایی هستند که حاکمیت‌ها برایشان ایجاد می‌کند. به این معنا که شکل‌گیری صنایع در دنیای امروز مستلزم مجموعه‌ای از اقدامات، قوانین و تسهیلات مقرراتی است که راه تشکیل صنایع توسط سرمایه‌گذاران را راحت کند.

در ایران صنایع در فضایی زندگی می‌کنند که کمترین سرمایه‌گذاری‌ها را در فضای کسب‌وکار خود شاهدند بانک‌ها برای صنایع ایران کارکردی که باید را ندارند و بسیاری از نهادها و ارگان‌های حاکمیتی به‌جای این‌که تسهیل‌کننده امور برای تولیدکنندگان باشند هرکدام مانعی اختصاصی برای صنایع ساخته‌اند که هر صاحب صنعتی که با آنها روبرو شود را به معنی واقعی کلمه نقره‌داغ می‌کنند. کافی است نگاهی به مناسبات شهرداری‌ها و فرمانداری‌ها و نهادهایی قضایی و خدماتی با شرکت‌های خصوصی و کارخانه‌ها بیندازید تا معلوم شود که فضای کسب‌وکار و تولید در ایران چقدر سمی و غیرقابل‌تحمل شده است.

درواقع به نظر می‌رسد حاکمیت در ایران باوجود شعارهای اقتصادی متعددی که رهبر معظم انقلاب طی سال‌های اخیر داده‌اند، بر حمایت از تولیدکنندگان تمرکز چندانی ندارد و مسائل دیگری در اولویت او قرار دارد که باعث می‌شود بخش  تولید و حمایت‌های لازم و ضروری از صنایع و تولیدکنندگان مغفول واقع شود.

نگاهی به کشورهای توسعه‌یافته در سال‌های اخیر مثل کره نشان می‌دهد که حاکمیت در این کشورها تمرکز اصلی خود را بر رشد صنایع و فراهم کردن تسهیلات گسترده مالی، مقرراتی و عملیاتی برای فعالیت آنها قرار داده است. درواقع آنها تمامی تلاش خود را برای فراهم کردن اتمسفر مناسب برای رشد صنایع متمرکز کرده‌اند و هر سیاست و مقرراتی که به فضای تولید لطمه بزند را حذف کرده‌اند.

به عبارتی در کشوری مانند کره جنوبی، دولت یک بزرگراه مناسب برای حرکت صنایع فراهم کرده است تا آنها بتوانند با سرعت هرچه‌تمام‌تر فعالیت‌های خود را توسعه بدهند و در کشوری مانند ما به صنایع گفته می‌شود که خودشان راهی بسازند و در آن به حرکت ادامه دهند. این مثال به‌خوبی روشن می‌کند که صنایع ما ، در چه شرایط دشواری به حیات خود ادامه می‌دهند. مانند این‌که یک انسان را در مریخ با اتمسفر و زیست جهان متفاوت رها کنند و بگویند که خودش اکسیژن و آب و تمامی ملزومات زیستی‌ات را فراهم کند.

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: